My Love…My TOY#8
posted on 07 Oct 2009 01:11 by shourafic
เย้ๆๆๆๆๆๆ กลับมาลงแล้วววววววววว
ขอโทษจริงๆๆๆๆ มาลงช้ามากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
งานมันยุ่งจริงๆ เป็นเฟรชชี่ปี1 นี่มันยุ่งจริงๆนะ ไหนจะรับน้อง ไหนจะนู่นนี่นั่น บลาบลาบลา จริง
แต่ว่าเราก็กลับมาลงให้ละนะ ขอบคุณจริงๆที่ทุกคนช่วยมาจิกๆๆๆๆๆๆเรา ว่าเมื่อไหร่จะมาลงต่อ
อยากลงใจจะขาดจริงๆ แต่มันไม่มีเวลาแต่งทำไงได้
พาร์ทนี้ก็งานร้อนมากๆ แต่งเสร็จเอามาลงเลย
แต่ว่า ช่วงนี้ก็ปิดเทอมละเนอะ ก็คงจะมีเวลามากขึ้น แล้วก็จะพยายามเอามาลงให้เร็วขึ้น
ขอโทษทีที่ดองเค็มนานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ยังไงก็ ขอบคุณที่ยังรออ่านและติดตามฟิคดองเค็มของเรา
พล่ามมามากละ ไปอ่านกันเหอะ น้องเมะเรายังน่าสงสารเหมือนเดิม โฮฮฮฮ อิจิน มันใจร้ายเนอะ 555+
อ้อ!!!! อีกนิดนึง อย่างที่เห็นว่า พาร์ทนี้ไม่มีชื่อตอนเพราะคิดไม่ออก ใครสนใจตั้งชื่อพาร์ทนี้ให้เราบ้าง บอกมาเลย ชื่อไหนถูกใจ เราจะเอาชื่อนั้นมาตั้งนะจ๊ะ จุ๊บๆ
My Love...My TOY
Cast::: AKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYA
Author::: Shou_ra
Chapter 8
ดวงตาคู่สวย ที่แสนหนักอึ้งค่อยๆหรี่กระพริบ ก่อนจะลืมขึ้นเต็มตา....แม้ว่าภาพที่สะท้อนภายในดวงตานั้นจะยังคงมืดมิด แต่เพราะแสงสว่างเพิ่งน้อยนิดที่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนใหญ่ที่เข้มที่ปิดกั้นห้องนอนใหญ่ห้องนี้ออกจากโลกภายนอก และเสียงนกตัวน้อยที่เริ่มส่งเสียงร้อง ทำให้เขารู้ว่า ถึงเวลาที่เขาจะต้องลุกจากเตียงแสนนุ่มสบายหลังนี้ แล้วเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบเชียบ....
"อืม~" เสียงครางเบาจากร่างสูงที่นอนอยู่ข้างเขาดังขึ้น เมื่อเด็กหนุ่มพยายามจะยกท่อนแขนใหญ่ที่พาดอยู่บนลำตัวเขาออกไปอย่างเบามือที่สุด แต่ก็ต้องหยุดมือลง เพราะกลัวจะรบกวนเวลานอนของอีกคน จนต้องตื่นขึ้นมา....เมื่อเห็นว่าจินยังไม่ตื่นเขาจึงค่อยๆจับแขนของชายหนุ่มขึ้นแล้วค่อยๆขยับตัวออกมา ก่อนจะวางแขนนั้นวงบนหมอนที่เอามารองไว้แทน เมื่อเขาลงมาจากเตียงด้วยความพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้เตียงขยับแรง ก็จัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยให้เร็วที่สุด เพราะเขาเหลือบไปมองเวลา ซึ่งบอกเวลาว่า อีกไม่นานเหล่าคนรับใช้ก็จะเริ่มเข้ามาทำงานในบ้านหลังใหญ่นี้แล้ว....ต้องทำเวลาหน่อย เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า
"อืม~อย่าเพิ่งไป~...." เสียงครางแผ่วเบาหากแต่ภายในห้องที่เงียบสนิทเช่นนี้ ทำให้คนที่อยู่ร่วมห้องได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจน จนต้องชะงักเท้าที่กำลังจะเดินไปถึงประตูห้องไว้ แล้วหันหลังกลับมามอง
"กลับมา~กลับมาก่อน...." เหมือนต้องมนต์ ร่างเล็กเดินตรงเข้าไปหาคนที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง.....ใบหน้าเล็กเพ่งมองใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบชิด ปากอิ่มเผยอขึ้นหอบหายใจเหมือนกำลังเหนื่อย
....ละเมอ....เจ้านายของเขาคงกำลังฝันอะไรซักอย่าง จนละเมอออกมา แต่จากที่ดูคงจะไม่ใช่ฝันที่ดีซักเท่าไหร่ เมื่อเล็กเอื้อมไปลูบที่แก้มของชายหนุ่มเบาๆคล้ายปลอบโยนให้ชายตกใจ ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้หูของอีกคนก่อนจะกระซิบข้อความบางอย่างแผ่วเบา
"ผมรักคุณจินนะฮะ"
ริมฝีปากบางค่อยๆบรรจงจูบลงที่ก้มของชายหนุ่มบางบาง ราวกับสายลมเอื่อยๆที่พัดผ่านผิวแก้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนใหญ่นั้นไป
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
ร่างสูงลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอากาศที่หนาวผิดปกติ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อสถานที่ที่ตัวเองนอนอยู่ตอนนี้ไม่ใช่บนเตียงนุ่มในห้องนอนของตนแต่อย่างใด กลับเป็นพื้นดินที่มีต้นหญ้าปกคลุมอยู่
"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" พึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง ....จินลุกขึ้นมองไปรอบๆเพื่อมองหาผู้คน ซึ่งดูเหมือนจะหากเสียเหลือเกิน.....มือทั้งสองข้างยกขึ้นมากอดตัวเองไว้เพื่อบรรเทาความหนาวเย็นที่ลมพัดพามา เขาเดินไปเรื่อยๆอย่างไรทิศทางจนมาถึงสนามเด็กเล่นเล็กๆที่เพียงแวบแรกที่เห็นมัน เขาก็รู้สึกคุ้นตาขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มเดินเข้าไปหมายจะนั่งที่เก้าอี้ม้านั่งที่อยู่ใกล้ๆนั้น แต่เมื่อเดินไปถึง เขาก็ต้องตกใจอย่างแรงเมื่อเห็นว่า หลังพุ่มไม้ใกล้ๆมานั่งนั้น มีร่างของเด็กน้อยนอนสลบอยู่ ในมือน้อยๆนั้นกำกล่องอะไรบางอย่างเอาไว้
"นี่....เป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปประคองเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมาทันที มือใหญ่ตบลงเบาๆที่แก้มใสเพื่อเรียกสติ....
จินกอดเด็กน้อยผมสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังตัวสั่นเทาเพราะความหนาว ปากบางซีดจนขาวราวกับเนื้อกระดาษเอาไว้.....อีกแล้ว....ความรู้สึกคุ้นเคยนี้มันอะไรกัน...ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเด็กน้อยคนนี้เสียเหลือเกินทั้งที่เพิ่งเคยจบกันครั้งแรก....
"อืม~" เสียงเล็กๆครางออกมาเบาๆจากลำคอของเด็กน้อยที่ตอนนี้ได้สติแล้ว ตาเรียวเล็กจ้องมองเขาไม่กระพริบ ก่อนจะส่งยิ้มน่ารักให้.....เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
"พี่ชาย...ตัวอุ่นจัง...." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดของจิน
"เธอไม่เป็นไรแล้วเหรอ" ชายหนุ่มถามอย่าง งงๆ เมื่อกี้ยังดูเหมือนจะแข็งตายอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงดูเหมือนไม่เป็นอะไรเลย
"นี่ เธอช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ยว่าที่นี่ที่ไหน" จินถามขึ้น
"พี่ชายไม่รู้จริงๆเหรอว่าที่นี่ คือที่ไหน" เด็กน้อยถามพลางลุกขึ้นยืนเหมือนกำลังจะเดินหนีเขาไป
"เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป" ชายหนุ่มลุกขึ้นวิ่งตามเด็กน้อยที่ดูเหมือนจะเคลื่อนตัวห่างจากเขาออกไปทุกที
"กลับมาก่อน....กลับมาก่อน...." ชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่า ยิ่งเข้าเร่งฝีเท้าเท่าไหร่ เด็กน้อยคนนั้นก็ยิ่งห่างไกลเขาออกไปทุกที จนตอนนี้เขาไล่ตามไม่ทันเสียแล้ว เด็กคนนั้นห่างไกลเขาออกไปแทบจะลับตา
แต่แล้วภาพของใครบางคนก็ปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆและเคลื่อนเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ จนใบหน้าหวานที่คุ้นเคยปรากฏชัดแก่สายตาของเขา.....คาซึยะ.....
"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ คา....."
"คุณจินจำที่นี่ไม่ได้เหรอฮะ" เด็กหนุ่มถามขึ้น
"อะไร...จำอะไร....แล้วทำไมฉันถึง....."
"คุณจิน จำผมไม่ได้เหรอฮะ"
"ทำไมนายถามอะไรแปลกๆ...." แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรอีก ใบหน้าหวานนั้นก็เคลื่อนเข้ามาใกล้จนแก้มขาวนั้นชิดติดกับแก้มของเขา ก่อนที่ข้อความบางอย่างจะเปล่งออกมาเพียงแผ่วเบาราวกับสายลมอ่อนๆ
"ผมรักคุณจินนะฮะ" จบประโยคร่างบางนั้นก็หายวับไปกับตาของเขาทันที
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
"เฮือก!!!!" ตาคมเบิกโพล่งขึ้นมา พร้อมกับเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างแรง.....เหงื่อเม็ดใหญ่เกาะเต็มทั่วใบหน้าคม ปากอิ่มเผยอขึ้นหอบหายใจแรงราวกับได้วิ่งเป็นระยะทางไกล....
....ฝันแปลกๆนี่มันอะไรกัน....ทำไมสถานที่ในความฝันมันถึงได้ช่างคุ้นตาเขาเสียเหลือเกิน....แล้วคำพูดแปลกๆนั้นหมายความว่ายังไง
"คุณจินจำที่นี่ไม่ได้เหรอฮะ"
"คุณจิน จำผมไม่ได้เหรอฮะ"
"ผมรักคุณจินนะฮะ"
ทำไมเขาต้องจำสถานที่นั้นได้....ทำไมคาซึยะพูดเหมือนกับว่า เขากับเด็กหนุ่มนั่นเคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆที่เขาเพิ่งเคยพบเด็กหนุ่มนั่นไม่นานนี่เอง....ไม่ใช่เหรอ....
...ปวดหัว!!!!....อะไรกัน....ทำไมยิ่งคิดยิ่งปวดหัว.....ยิ่งพยายามจะนึก ทำไมถึงยิ่งปวดหัวแบบนี้นะ!!!....ปวดเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ.....
"โอ๊ยยย!!!!" มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมที่หัว เหมือนจะพยายามกดให้ความปวดนั้นบรรเทาลง เสียงที่ลอกออกมาจากไรฟัน....บอกให้รู้ว่า ชายหนุ่มกำลงอดกลั่นกับอาการประหลาดของตัวเองมากแค่ไหน
ก๊อก!....ก๊อก!....ก๊อก!....
เสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง เรียกสติของเขาขึ้นมาได้ แล้วดูเหมือนว่า อาการปวดหัวของเขาจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง อย่างน่าประหลาด...เมื่อเดินไปเปิดประตูก็พบกับใบหน้าของหญิงแก่ร่างเล็กที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าคนรับใช้ของบ้านหลังนี้
"มีอะไรฮานะ เคาะประตูเสียงดัง คนจะหลับจะนอน" แสร้งพูดออกไปเหมือนกำลังอารมณ์เสียมากที่หญิงแก่มารบกวนเวลานอน
"ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ที่อิฉันขึ้นมานี่ก็เพื่อจะมาบอกคุณจินว่า คุณท่านเรียกใครคุณจินลงไปพบที่ห้องรับแขกค่ะ" หญิงแก่พูดอย่างนอบน้อม
"อืม....บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมง ฉันจะลงไป แต่ถ้ารอไม่ไหวก็ไม่ต้องรอ" ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนก่อนจะกระแทกประตูปิดเสียงดัง แล้วเดินมาล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเดิม....จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาทะเลาะกับพ่อ ทำให้เขายังไม่อยากจะเจอหน้าชายคนนั้น
ก๊อก!....ก๊อก!....ก๊อก!....
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งเวลาผ่านไปเกินครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มยังคงนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ของตนเหมือนเดิมไม่ลุกไปไหน แต่คราวนี้เขาไม่เดินไปเปิดประตูแบบครั้งแรก เพียงแค่ส่งเสียงให้คนข้างนอกเปิดประตูเข้ามาเอง
"คุณจินฮะ" เสียงเล็กของคนที่เดินเข้ามาทำให้จินลุกขึ้นจากเตียงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับต้นเสียงทันที....สายตาที่จ้องมองตรงมาที่เด็กหนุ่ม ทำให้เขาเผลอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับชายหนุ่มร่างสูงเมื่อคืนนี้ จนต้องก้มหน้างุดเพราะความเขินอาย
ส่วนชายหนุ่มที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็นึกสนุก อยากจะแกล้งร่างตรงหน้าขึ้นมาเฉย....รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มให้เดินเข้ามาหา และก็เหมือนต้องมนต์ เมื่อขาเรียวเล็กก้าวเดินเข้าไปหาร่างที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างว่าง่าย
"อ๊ะ!!! คุณจิน" เด็กหนุ่มร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆเจ้านายของเขาก็ฉุดข้อมือเล็กอย่างแรงจนร่างของเขาเสียงหลักก่อนจะลงมานั่งอยู่บนตักของชายหนุ่ม
"มีอะไรเหรอ...หืม..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่ว พร้อมกับไซร้จมูกโด่งไปที่หลังคอขาวเนียน จนร่างที่ซ้อนตักถึงกับสะดุ้งเพราะความรู้สึกจั๊กจี้
"อะ....คะ....คุณท่านให้....ผะ...ผมขึ้นมาตามคุณจินฮะ" เด็กหนุ่มตอบออกมากระท่อนกระแท่น เพราะไม่เพียงแค่จมูกโด่งนั้นจะมาป้วนเปี้ยนแถวๆซอกคอและใบหน้าของเขาเท่านั้น แต่มือใหญ่อย่างพยายามจะล้วงลงไปในกางเกงแสลคสีดำเอวต่ำของเขาอีกด้วย
"หืมมม....เหรอ....แต่ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยน่ะสิ....ทำยังไงดีล่ะ...คาซึยะ" กระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหูบางจนคนฟังรู้สึกขนลุกขึ้นมา...แต่เพียงเท่านี้เขาก็พอจะรู้ความหมายที่จินต้องการจะสื่อให้เขารู้แล้ว
"หืม...ของเล่นของฉัน....เจ้านายของนายยังไม่ได้อาบน้ำแบบนี้ ต้องทำยังไง..." พูดเสียงกระซิบพลางจับร่างที่นั่งซ้อนตักให้หันมาเผชิญหน้ากับตน
ร่างเล็กที่เขินอายกับการกระทำของอีกคนจนหน้าแดงไปหมด ได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม ก่อนจะตอบคำถามของชายหนุ่มด้วยเสียงแผ่วเบาเพราะความเขินอาย
"ผะ...ผมอาบให้ก็ได้ฮะ"
"หืมมม...อะไรนะ พูดเบาจัง ฉันได้ยินไม่ถนัดเลย" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับคนตัวเล็ก ก่อนจะแกล้งพูดประโยคที่ทำให้คนตัวเล็กยิ่งลำบากใจเข้าไปอีก....เขาไม่อยากพูดอะไร ที่มีความหมายโจ่งแจ้งแบบนั้น...มันน่าอายจะตายไป....
"ผะ....ผมอาบน้ำให้ก็ได้ฮะ" พูดประโยคเดิมซ้ำอีกรอบ ด้วยสียงที่ดังขึ้นอีกนิด
"อาบน้ำ???...อาบให้ใครกันล่ะ...คาซึจัง จะอาบน้ำให้ใครเหรอ....พูดให้มันชัดๆไปเลยสิ" จินยังคงแกล้งเขาต่อไป....ทั้งๆที่รู้ว่าเขาอายจะแย่อยู่แล้ว
"คือ....ผม...จะ...อาบน้ำให้คุณจินเองฮะ" เสียงเล็กตอบออกมาทั้งๆที่ยังคงก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตากับอีกคน
"หึ....งั้นคงรู้ใช่มั้ยว่า ถ้าจะอาบน้ำให้ฉัน...." ร่างสูงหยุดคำพูดไว้แค่นั้นก่อนจะพูดกรกระซิบประโยคถัดมาเบาๆที่ใบหูขาว "....ตัวนายก็ต้องเปียกด้วยนะ....อยากออกจากห้องนี้ไปทั้งที่ชุดเปียกอยู่อย่างั้นเหรอ...คาซึยะ...." และอีกครั้งที่คำพูดของจินทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด เมื่อมือเล็กๆเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ดๆ โดยมีสายตาของจินจ้องมองอยู่ทุกการกระทำ
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
ภาพเด็กหนุ่มร่างเปลือยเปล่า ใบหน้าสวยคมแดงซ่านเพราะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน มือทั้งสองข้างเกาะอยู่ที่ขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่ โดยมีชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลายืนซ้อนหลัง....ตามรุกเร้าให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มพุ่งสูงขึ้นอยู่ไม่ห่าง....ผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยถูกรวบขึ้นด้วยหนังยางรัดผมเผยให้เห็นลำคอระหง ที่ตอนนี้มีรอยแดงขึ้นเป็นจ้ำๆ....ภาพที่สะท้อนมาทางกระเงาภาพนี้....มันช่างเป็นภาพที่เย้ายวนอารมณ์เหลือเกินในสายตาของอาคานิชิ จิน...ทั้งๆที่ตอนแรกว่าจะแค่แกล้งให้ร่างเล็กนี้อายเฉยๆ แต่เพียงแค่ได้กลิ่นตัวหอมๆของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็สามารถปลุกอารมณ์ดิบในตัวเขาได้แล้ว
"อ๊ะ....ฮะ...คุณจิน..." คาซึยะที่พยายามกลั้นเสียงที่แมนน่าอายเอาไว้เผลอครงเสียงสั่นออกมาอย่างสุดกลั้น...เมื่อนิ้วมือแข็งค่อยบุกฝ่าช่องทางเล็กด้านหลังเขาเข้าไป โดยที่อีกมือก็กำลังรูดสาวท่อนเนื้อสีสดของเขาด้วยจังหวะที่หนักหน่วง...รวดเร็ว จนเขาแทบจะขาดใจ
"พร้อมรึยังเด็กดี" เสียงทุ้มกระซิบเสียงพร่าก่อนที่ฟันคมจะงับลงที่ใบหูเขาเบาๆ....แต่ในเวลาแบบนี้ คาซึยะไม่รับรู้อะไรแล้ว หัวสมองมันขาวโพลนไปหมด รู้เพียงแค่ว่า ตอนนี้เขาต้องการอะไรซักอย่างมาเติมเต็มอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านของเขา....ต้องการอะไรซักอย่างมาปลดปล่อยความคับแน่นที่ไหลวนที่ตรงช่องท้องนี้....และชายหนุ่มด้านหลังก็กำลังสนองความต้องการของเอาอยู่....เมื่อท่อนเนื้อร้อน ขนาดใหญ่กำลังสอดผ่านเข้ามาอยู่ในตัวของเขา
"อ๊ะ...คุณจิน...คุณจิน...."
"อืม....คาซึยะ...." เสียงเล็กร้องเรียกชื่อชายหนุ่มด้านหลังไม่ขาดปาก ไม่ต่างกับอีกคนที่ครางชื่อของเขาออกมาด้วยอารมณ์ที่ไม่แตกต่างกัน....อารมณ์แห่งความสุข...ที่ได้ตอบสนองความต้องการของกันและกัน....
แต่ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในอารมณ์เดียวกัน คือ มีความสุขกับความสัมพันธ์ทางกายที่กำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อน แต่ความรู้สึกที่ทั้งคู่มีให้กับในตอนนี้กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง
....สำหรับคาซึยะแล้ว ความรู้สึกของเขาที่มีต่อจิน คือ รัก....ความรักที่แสนบริสุทธิ์ รักที่มอบให้ได้ทุกอย่าง ไม่ว่าชายหนุ่มต้องการอะไร เขาก็พร้อมที่จะหยิบยื่นมันให้ อย่างไม่มีข้อแม้...
....แต่สำหรับจินแล้ว ความรู้สึกของเขาที่มีต่อคาซึยะ คือ ความต้องการ....ต้องการจะปลดปล่อยอารมณ์ความใคร่ ที่มีอยู่ในตัวเองตอนนี้เท่านั้น....เพียงแค่ต้องการ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นเลย...
แต่ถึงแม้ ความรู้สึกของทั้งคู่ในตอนนี้จะต่างกัน แต่ในเวลานี้ ขอแค่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับบทรักที่เร่าร้อน...ขอแค่ได้ปลดปล่อยความต้องการที่กำลังอัดแน่นอยู่ภายในกาย....แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับทั้งคู่ในตอนนี้....
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
เสียงลงเดินลงบันไดดังขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ชายวัยกลางคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น ใช้ให้เด็กหนุ่มหน้าใสที่เขาได้รู้จาก ฮานะซัง หัวหน้าแม่บ้านว่า เป็นเด็กรับใช้คนใหม่ที่หญิงแก่พาให้มาทำงานที่นี่....ขึ้นไปตามเจ้าลูกชายตัวดีเป็นรอบที่สอง หลังจากให้ ฮานะซัง ขึ้นไปตามในคราวแรก แต่เมื่อเวลาล่วงไปกว่าครึ่งชั่วโมง เจ้าลูกชายมันก็ยังไม่ลงมาซักที จึงต้องให้คนขึ้นไปเตือนสติเสียหน่อย ว่าปล่อยให้ผู้เป็นพ่อ ซึ่งเป็นผู้ใหญ่กว่า รอนานแค่ไหนแล้ว....และก็ดูเหมือนว่า การขึ้นไปตามรอบสองก็คงไม่ได้ผลซักเท่าไหร่ เพราะ นี่มันก็เลยเวลามานานมากแล้ว กว่าชายหนุ่มจะลงมาพบเขา
"ยังรออยู่อีกเหรอเนี่ย" เมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มก็ถามผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร
"แกพูดกับคนที่มานั่งรอแกเป็นชั่วโมงๆ แบบนี้เหรอเนี่ย" ผู้เป็นพ่อเงยหน้าจากหนังสือแล้วพูดกลับไปอย่างไม่ถือสา
"แล้วมอะไรล่ะ ถึงให้คนไปเรียกผมแต่เช้าแบบนี้" ชายหนุ่มถามขึ้น ซึ่งเป็นคำถามที่ทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย....เรียกมันแต่เช้า นี่มันจะเที่ยงอยู่แล้วเนี่ยนะ....
"อ้าว มาพอดี เข้ามาสิ คาซึยะ" คุณอาคานิชิเรียกให้เด็กหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าห้องนั่งเล่นเข้ามาภายในห้อง
"แล้วเรียก คาซึยะมาทำไมเนี่ยพ่อ" ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย
"ถ้าฉันไม่มีธุระ กับเขาแล้วฉันจะเรียกเขามาทำไมล่ะ" คุณอาคานิชิดอบไปอย่างกวนๆ
"ที่ฉันเรียกทั้งสองคนมา ก็เพราะจะมาคุยเรื่องการเรียนน่ะ...."
"เฮอะ....อะไรกันพ่อ ร้อยวันพันปี ไม่เห็นจะเคยมาพูด แล้วนี่อะไร จะให้ผมรายงานผลการเรียนให้พ่อรู้ทุกเทอมหรือไง" จินพูดขัดขึ้นมาด้วยนำเสียงเบื่อหน่าย....ๆม่เข้าใจจริงๆว่าพ่อเขาจะเรยกเขามาทำไม เสียเวลา (นอน) จริงๆ
"ฟังให้จบก่อน....นี่คาซึยะ ที่เธออยู่ฮอกไกโด ก่อนที่แม่เธอจะเสีย เธอเรียนอยู่ปี 1 ใช่มั้ย" คุณอาคานิชิหันไปถามเด็กหนุ่มโดยไม่สนใจว่าลูกชายของตนกำลังมีท่าทางหงุดหงิดเพียงใด
"ฮะ...ผมเรียนอยู่ปี 1 ฮะ แต่พอแม่เสีย ก็เลยต้องหยุดเรียน เพราะไม่มีเงินน่ะฮะ" เด้กหนุ่มพูดด้วยเสียงเศร้า....จริงๆแล้วเขาอยากจะเรียนต่อไป แต่ในเมื่อไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่าเทอม เลยต้องลาออก แล้วหางานทำเพื่อเลี้ยงตัว...โชคดีที่ได้ฮานะซังที่คอยติดต่อไปหาเรื่อยๆพามาทำงานที่นี่
"แล้วเธอยังอยากเรียนอยู่มั้ย" คุณอาคานิชิถาต่อด้วยน้ำเสียงที่ในความคิดของคาซึยะแล้ว มันเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูใจดี และอบอุ่นมากๆ...ซึ่งมันทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาเหลือเกิน...
"อยากสิฮะ....ผมอยากเรียน" เด็กหนุ่มตอบกลับไป
"ดี....งั้นฉันจะส่งให้เธอเรียนต่อจนจบ" คำพูดของคุณอาคานิชิคำให้เด็กหนุ่มถึงกับอึ้ง แต่ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้นที่ประหลาดใจ แต่ชายหนุ่มที่นั่งทำหน้าเซ็งโลกอยู่ข้างหน้าเขาตกอยู่ในความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน
"จะดีเหรอฮะ คุณท่าน....ผมว่า มันจะลำบากคุณท่านเปล่าๆ" คาซึยะรีบพูดปฏิเสธไป เพราะเขารู้สึกเกรงใจผู้เป็นเจ้านายใหญ่คนนี้เสียเหลือเกิน
"ดีสิ ฉันว่ามันดูไม่ยุติธรรมเลยที่จะให้เด็กอย่างเธอที่น่าจะมีอนาคตที่แจ่มใสมานั่งทำงานบ้าน แทนที่จะได้เรียนหนังสือแบบคนรุ่นเดียวกัน" คุณอาคานิชิตอบพลางยิ้มอย่างจริงใจ
"เดี๋ยวก่อนๆ แล้วนี่พ่อจะเรียกผมมาให้นั่งฟังคุณงามความดี ความมีน้ำใจของพ่อทำไมครับเนี่ย ทั้งๆที่มันไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวกับผมเลย" เจ้าลูกชายตัวดีโพล่งขึ้น เมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายเต็มที
"เกี่ยวสิ เพราะฉันจะให้คาซึยะ เรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับแกไง"
"แล้วยังไงล่ะ ให้คาซึยะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับผม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ" จินยังคงไม่เข้าใจความหมายที่พ่อของตัวเองต้องการจะบอก
"ก็ฉันจะให้คาซึยะเรียนคณะเดียวกับแกไง แล้วตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป แกต้องเข้าบริษัททุกเย็น แล้วก็พาคาซึยะไปด้วย....แค่นี้แกว่าเรื่องมันเกี่ยวกับแกหรือยังล่ะ ว่าไง เจ้าจิน"
....เช้าวันต่อมา...
วันนี้คาซึยะตื่นเช้าเป็นพิเศษคงเพราะตื่นเต้นที่จะได้ไปเรียนอีกครั้ง....หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนนี้เขาได้นอนเต็มอิ่มเพราะคุณจินไม่ได้เรียกให้เขาขึ้นไปหาที่ห้องกลางดึก...
ก๊อก!....ก๊อก!....ก๊อก!....
"คาซึยะ จ๊ะ" ขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้องของเขา พร้อมกับเสียงหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยดังขึ้นตามมา
"ฮะ ริสะซัง" ขานรับกลับไปพลางรีบวิ่งไปเปิดประตูให้คนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง
"อรุณสวัสดิ์ฮะ ริสะซัง มีอะไรให้ผมช่วยเหรอฮะ"
"คุณท่านให้ฉันมาเธอน่ะจ้ะ ท่านอยู่ที่ห้องนั่งเล่นตึกใหญ่น่ะ" สาวใช้หน้าตาน่ารักกล่าวกับเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้ม
"ฮะ ขอบคุณที่มาบอกนะฮะ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
"อรุณสวัสดิ์ฮะ คุณท่าน คุณผู้หญิง" เมื่อเดินมาถึงห้องนั่งเล่นที่สาวใช้คนเมื่อครู่บอก เด็กหนุ่มก็กล่าวทักทายผู้เป็นเจ้านายทั้งสองทันทีด้วยความนอบน้อม
"อรุณสวัสดิ์จ้ะ คาซึยะ ตื่นเต้นมั้ยจ้ะ จะได้กลับมาเรียนอีกครั้ง" คาโอริ ที่บัดนี้ได้กลายมาเป็นคุณผู้หญิงของบ้านอาคานิชิ กล่าวทักทายเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มแสนใจดี
"ฮะ ตื่นเต้นนิดหน่อยฮะ" เด็กหนุ่มตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน พลางเดินมานั่งลงบนพื้นพรมข้างๆเจ้านายทั้งสองของตน
"คุณท่านเรียกผมมามีอะไรให้ผมรับใช้เหรอฮะ"
"อ้อ ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แค่จะเรียกมาบอกว่า เดี๋ยวตอนเช้านี้ฉันจะเป็นธุระเรื่องเรียนให้เธอเองน่ะ ให้เธอนั่งรถไปมหาวิทยาลัยพร้อมฉันเลย" คุณอาคานิชิพูดขึ้น
"มันจะดีเหรอฮะ ผมว่ามันดูรบกวนคุณท่านเกินไปน่ะฮะ เดี๋ยวผมนั่งรถไปเองดีกว่า" คาซึยะรีบตอบออกไปทันทีเพราะความเกรงใจ แค่คุณท่านเป็นธุระให้เขาได้เรียนหนังสืออีกครั้งก็เป็นการรบกวนมากแล้ว
"รบกวนอะไรกัน...ไม่รบกวนอะไรเลย ในเมื่อฉันเป็นคนบอกว่าจะให้เธอกลับไปเรียนหนังสือต่อให้จบ ฉันก็ต้องเป็นคนไปติดต่อ เป็นธุระให้จนเสร็จเรียบร้อยสิ"
"แต่ว่า....."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ทำตามที่ฉันบอกนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่า เธอกำลังรังเกียจน้ำใจของฉันอยู่นะ"
"เอ่อ...ถ้าอย่างนั้น ก็แล้วแต่คุณท่านแล้วกันฮะ แต่ว่าผมต้องขอขอบพระคุณคุณท่านอีกครั้งนะฮะ" เมื่อหมดหนทางที่จะเถียงต่อ เด็กหนุ่มก็ได้แต่ต้องยอมรับและทำตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายแต่โดยดี โดยไม่ลืมจะขอบคุณในความมีน้ำใจของชายผู้นี้อีกครั้ง
"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณพ่อ คุณแม่" เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นหน้าห้องนั่งเล่นทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปทางต้นเสียง
"อรุณสวัสดิ์ฮะคุณยูอิจิ" คาซึยะรีบทักทายคนมาใหม่ทันที ตามมารยาท
"อรุณสวัสดิ์คาซึยะ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะได้เป็นพี่น้องร่วมสถาบันแล้วนะ" ยูอิจิกล่าวด้วยความดีใจ
"เอาล่ะ ในเมื่อยูอิจิมาแล้วเราก็ไปกินข้าวกันเลยดีกว่านะ" คุณอาคานิชิพูดขึ้นพลางลุกขึ้นจะเดินไปที่ห้องทานข้าว
"งั้นผมขอตัวไปช่วยฮานะซังจัดโต๊ะอาหารก่อนนะฮะ" เด็กหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป
"แล้วจะไม่รอจินคุงก่อนเหรอคะคุณ" ผู้เป็นภรรยาถามขึ้น
"นี่คุณ ถ้าขืนเรารอเจ้านั่น พอดีได้กินข้าวเช้าตอนเที่ยงพอดีสิ"
.....................................
.......................
..............
.....
...
หลังจากที่คาซึยะช่วยฮานะและสาวใช้คนอื่นๆเก็บโต๊ะอาหารเช้าที่เจ้านายของตนทานกันเสร็จแล้ว ก็ถูกคุณอาคานิชิเรียกให้ไปติดต่อเรื่องที่มหาวิทยาลัย โดยนั่งรถลีมูซีนคันยาวไปด้วยกัน ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกลำบากใจและทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา เกิดมาในชีวิต ยังไม่เคยได้นั่งรถหรูแบบนี้กับเขาเลย
.....แต่ดูเหมือนว่า จะมีใครบางคนที่ไม่รู้ว่าจะมาช่วยเขาจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ หรือช่วยเพิ่มความอึดอัด ลำบากใจให้กับเขากันแน่???....
"คาซึยะ!!!" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตะโกนเรียกเขาไว้ทัน ก่อนที่เขาจะเขาไปนั่งในรถลีมูซีนคันยาวนั้น.....และก่อนที่เขาจะได้หันไปตามต้นเสียง แขนเล็กของเขาก็ถูกกระชุกไปด้านหลังด้วยแรงที่ไม่มากนัก แต่มันก็ทำให้เขาเสียหลักแทบล้ม
เด็กหนุ่มเซถลาไปชนเข้ากับหน้าอกกว้างของอีกคน(ที่ยังคงอยู่ในชุดนอน) ก่อนจะรีบผละตัวออกมาทันที เพราะความเขินอาย แต่ก็ต้องหน้าแดงมาขึ้นเมื่อมือเล็กข้างซ้ายของเขาถูกมือใหญ่ของอีกคนจับไว้แน่ ซึ่งแม้จะพยายามแกะเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าชายหนุ่มจะปล่อยมือนั้น ทั้งยังส่งสายตาปรามว่าให้เขายืนเฉยๆอีก
"จิน นั่นแกจะทำอะไรน่ะ" คนเป็นพ่อถามขึ้นด้วยความตกใจกับการกระทำของลูกชาย....เด็กคนนั้นก็ตัวเล็กนิดเดียว ทำไมถึงต้องใช้ความรุนแรงขนาดนั้น
"เดี๋ยวคาซึยะจะไปมหาวิทยาลัยพร้อมผมเอง ไม่ต้องลำบากพ่อหรอก" ชายหนุ่มพุดเสียงเรียบ ผิดกับการกระทำของตนที่ใครมองก็พอจะดูออกว่า ชายหนุ่มหวงแหนร่างเล็กที่ตนกำลังกุมมือเล็กนั้นไว้เพียงใด...ทั้งสายตา....กริยาท่าทาง....การกระทำ....ที่แสดงออกถึงความเป็นเจ้าของแบบนี้ มันช่างปกปิดไว้ไม่มิดเสียเลย
ภาพการกระทำของเจ้าลูกชายตรงหน้าเขานี้ทำให้คุณอาคานิชินึกถึงบทสนทนาของเขากับฮานะหัวหน้ามาบ้านที่โทรศัพท์มาขออนุญาตเขาเรื่องที่จะพาเด็กหนุ่มที่ชื่อคาซึยะมาทำงานที่บ้านของเขาเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
Tululu~Tululu~
เสียงเครื่องมือสื่อสารราคาแพงแผดเสียงดังลั่น ปลุกให้ชายวัยกลางคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารเกี่ยวกับรายได้สุทธิของไตรมาสที่แล้วของโรงแรมของสาขาที่ฝรั่งเศสที่เขาเป็นเจ้าของกิจการ
"ว่าไงฮานะ" มือยาวที่เริ่มมีร่องรอยของความเหี่ยวย่นตามกาลเวลาหยิบโทรศัพท์เครื่องจ้อยขึ้นมาก่อนจะกดปุ่มรับสาย
"สวัสดีค่ะคุณท่าน ขอประทานโทษที่อิฉันโทรมารบกวนเวลาทำงานนะคะ" เสียงหญิงแก่จากปรายสายกล่าวอย่างนอบน้อม
"ไม่เป็นไรๆ ว่าแต่มีธุระอะไรล่ะ"
"คือ คุณท่านจำเด็กตัวเล็กๆที่เคยเป็นเพื่อเล่นของคุณจินสมัยที่ยังอยู่ฮอกไกโดได้มั้ยคะ"
"อืมมม....อ้อ...จำได้ๆ คาซึจังใช่มั้ย"
"ค่ะ ใช่แล้ว ตอนนี้แม่ของเธอเพิ่งจะเสียชีวิตไป อิฉันเลยจะโทรมาขออนุญาตพาเธอเข้ามาทำงานที่บ้านได้มั้ยคะ"
"ได้สิได้....คนเคยรู้จักกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว....น่าสงสารจริงๆนะ เพิ่งอายุเท่าไหร่เอง ต้องมาเสียแม่ไปซะแล้ว พามาอยู่เลยฮานะ ฉันอนุญาต"
"ขอบพระคุณ คุณท่านมากค่ะ ถ้าอย่างนั้นอิฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ แล้วถ้ามีเรื่องอะไรอิฉันจะโทรศัพท์มารายงานนะคะ สวัสดีค่ะคุณท่าน"
"อืม ขอบใจมากฮานะ สวัสดี" ตอบกลับไปก่อนจะกดปุ่มวางสายโทรศัพท์ไป....
คาซึจัง....เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวเนียน หน้าตาน่ารักที่ชอบเล่นกับลูกชายเขาสมัยที่ยังเป็นเด็ก....
.....ทำไมเขาจะจำไม่ได้ล่ะ....
.......ทุกๆครั้งที่ลูกชายของเขาพบเด็กคนนั้นก็เอาแต่ยิ้มอย่างสดใส...หัวเราะอย่างมีความสุข....วันไหนที่ไม่ได้ออกไปเล่นด้วยกันก็จะเอาแต่นั่งซึมทั้งวัน....
.....ทำไมเขาจะจำไม่ได้ว่าแต่ก่อนลูกชายของเขาเป็นเด็กที่ร่าเริงสดใสมากขนาดไหน....จิตใจดีขนาดไหน....แต่ตอนนี้ลูกชายของเขากลับเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคนไปซะแล้ว...
....แล้วการที่เขาได้ยินจากฮานะว่าจะพาเด็กคนนั้นมาอยู่ที่บ้านของเขา....มาอยู่ใกล้ๆลูกชายเขา....มันเป็นเรื่องดีขนาดไหน....
"ช่วยพาลูกชายคนเดิมของฉันกลับมาด้วยเถอะนะ....ช่วยเปลี่ยนเขาให้เป็นคนเดิมที....คาซึจัง" ผู้เป็นพ่อได้แต่พึมพำความต้องการที่มีอยู่ในใจมาตลอดหลายปีเพียงแผ่วเบา ราวกับจะให้สายลมช่วยพัดพาคำขอนี้ไปถึงเด็กน้อยคนนั้น....คนที่อาจจะพาลูกชายที่แสนน่ารักของเขากลับคืนมา....
....หลายวันหลังจากนั้น....
"อะไรนะ!!!! เธอหมายความว่ายังไงจำไม่ได้....จินจำเด็กคนนั้นไม่ได้อย่างนั้นเหรอ" ชายวัยกลางคนผู้เป็นถึงผู้บริหารกิจการห้างสรรพสินค้าชื่อดัง และโรงแรมระดับ 7 ดาวหลายแห่งทั้งในญี่ปุ่นและในประเทศแถบยุโรป และเป็นคุณท่านของบ้านอาคานิชิ ร้องถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อได้ยินข่าวที่ถือเป็นข่าวร้ายสำหรับเขาโดยคำบอกเล่าของหัวหน้าแม่บ้านของบ้านอาคานิชิ
"ใช่แล้วค่ะคุณท่าน คุณจิน ทำเด็กคาซึยะไม่ได้ อิฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนน่ะค่ะ" หญิงแก่ตอบออกไปพลางตั้งสมมติฐานเสร็จสรรพ
"แล้วอย่างนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย" เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่คุณอาคานิชิพูดคำนี้ออกมาอย่างจนปัญญา....เขาไม่เคยคิดหาทางแก้ไขอะไรไม่ได้เท่านี้มาก่อนเลย
"อืมมม...อิฉันคิดว่าน่าจะลองให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆนะคะ เผื่อว่าคุณจินจะพอจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง" หญิงแก่เสนอความคิดซึ่งมันก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ทำให้คุณอาคานิชิอนุญาตให้ดำเนินการตามนั้น
"ก็เอาตามที่เธอเห็นสมควรแล้วกันนะฮานะ"
"ค่ะ คุณท่าน"
"งั้น เท่านี้ก่อนนะ ฉันต้องไปประชุมแล้ว มีอะไรก็โทรมาแล้วกันนะ"
"ค่ะ สวัสดีค่ะคุณท่าน"
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
....เปลี่ยนไปจริงๆซะด้วยสิ....ถึงจะยังจำเด็กหนุ่มข้างกายไม่ได้ แต่ลูกชายเขาก็เหมือนกับมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป....
"แต่ฉันต้องไปคุยกับอธิการบดีเรื่องเรียนของเด็กคนนั้นนะ"
"ถ้าอย่างนั้น พ่อก็นั่งรถไปรอที่มหาวิทยาลัยก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมจะพาคาซึยะตามไป" พูดจบก็หันหลังเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ลืมที่จะดึงมือเล็กนั้นให้ตามเข้าไปด้วย โดยไม่สนใจสายตาที่มองตามไปของผู้เป็นพ่อ
....เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดแล้วสินะ ลูกชายเขา....
"คุณคะ....แล้วนั่นจินคุงจะพาเด็กคาซึยะไปไหนล่ะคะ ไหนคุณว่าเด็กคนนั้นต้องไปติดต่อเรื่องเรียนกับคุณไม่ใช่เหรอคะ" ผู้เป็นภรรยาใหม่ของคุณอาคานิชิ ที่เดินออกมาพร้อมกับลูกชายของเธอถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
"เจ้าจินมันบอกว่าเดี๋ยวจะพาคาซึยะตามไปทีหลังน่ะ....เอาล่ะ...ยูอิจิ ไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับพ่อเลยมั้ย" ตอบคำถามของภรรยาใหม่อย่างไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ก่อนจะหันไปถามชายหนุ่มที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็นลูกเลี้ยงของเขา
"ก็ได้ครับคุณพ่อ"
"แล้วคุณล่ะ จะเข้าบริษัทพร้อมผมเลยหรือเปล่า"
"ค่ะ ไปพร้อมกันเลยก็ได้ค่ะ" เมื่อทุกคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว รถลีมูซีนคันยาว ราคาแพงระยับก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านอาคานิชิไป
My Love....My TOY
พล่ามอีกนิด: เป็นไงอ่ะ พาร์ทนี้สนุกมั้ยยยยย มันออกจะค้างๆหน่อยนะ ก็อย่างที่บอก งานมันร้อน แต่งเสร็จก็รีบเอามาลงเลย
ยังไงก็ติชมกันได้เลยนะ ตามสะดวก เรารับฟังเสมอ
ขอบคุณที่อ่านฟิคเรานะ เราจะพยายามเอามาลงเร็วๆ (เท่าที่เวลาจะอำนวย-*-)
ปล. ขอโทษทีที่อาจจะอ่านยากนิดถึง พื้นที่ตรงสีขาวๆมันหมดอ่ะ-*- ไม่รู้จะทำไงดี
edit @ 8 Oct 2009 15:30:23 by Shou_ra