My LOVE...My TOY#4 NEW TOY
posted on 12 Aug 2008 00:44 by shourafic
ก่อนอื่น ต้องขอโทษสำหรับคนที่รออ่านฟิคของเราจริงๆนะ คือเราไม่ค่อยว่างจริงๆ ถ้าหากว่าใครอยู่ม.ปลายแบบเรา คงพอจะเข้าใจใช่มั้ยว่า งานมันเยอะแยะจริงๆ เยอะมากจนเราไม่รู้จะเริ่มทำอันไหนก่อนดีแล้วอ่ะนะ....แต่ว่าในที่สุดก็ทำตามสัญญาแล้ว เราเอาฟิคมาอัพต่อแล้วนะ....ไม่รู้ว่าจะสนุกเหมือนที่ทุกคนหวังหรือเปล่า แต่ก็ทำเต็มที่อ่ะนะ...
ต้องขอโทษจริงๆนะ ลงช้ามากกกกกกกกกก....เชิญโขกสับได้ตามสบายตรงคอมเม้นท์เลยละกัน เราสำนึกผิดแล้ว -*- แล้วพาร์ทหน้าก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เอามาลงอ่ะนะ อาจจะช้าเหมือนครั้งนี้ แต่เราก็จะเอามาลงต่อให้ได้เลย...เกี่ยวก้อยสัญญา
เอาล่ะ พร่ามเยอะละ ไปอ่านกันเลยดีกว่า
โดโซะ!!!!
My Love...My TOY
Cast::: AKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYA
Author::: Shou_ra
Chapter 4 NEW TOY
แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานพอสมควรแล้วแต่ อาคานิชิ จิน ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ลุกไปไหน สมองก็ยังคงคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างหนัก....ทบทวนทั้งเรื่องราวต่างๆที่เพิ่งเกิดขึ้นและทบทวน...จิตใจ ของตัวเอง
....เป็นอะไรไปนะ อาคานิชิ....นายไม่ใช่คนแบบนี้ซักหน่อย....ทำไมต้องสงสาร....ทำไมต้องเห็นใจ
"ใช่...ทำไมฉันจะต้องไปสงสารด้วย....นายนั่นก็เหมือนๆกับคนอื่น....ก็แค่ ของเล่น ก็เท่านั้นเอง" คิดได้แบบนั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของชายหนุ่ม
"เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีแล้วกัน....ของเล่นชิ้นใหม่ของฉัน หึหึ"
.............................................
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
"อาหารเช้าวันนี้เป็นยังไงบ้างคะคุณจิน" เสียงของหญิงแก่ผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านถามขึ้นทุกครั้งที่จินลงมาทานอาหารเช้าข้างล่าง
"อืม ก็ดี...แล้วนี่เมื่อไหร่พ่อกับผู้หญิงคนนั้นจะกลับเนี่ย" ถามถึงผู้เป็นบิดากับภรรยาใหม่ที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมาประมาณเดือนนึงได้แล้ว แต่น้ำเสียงที่เอ่ยถามกลับไม่ได้สื่อถึงความห่วงใย หรือคิดถึงแต่อย่างใด...แต่ถามเพียงเพราะอยากรู้เฉยๆเท่านั้น
"คุณท่าน กับคุณผู้หญิงคงจะกลับจากฝรั่งเศส ประมาณเดือนหน้าน่ะค่ะ" หญิงแก่ตอบไปตามความจริง
"งั้นเหรอ หึ ตอนนี้คงจะเสวยสุขจนแทบสำลักอยู่ล่ะมั้ง...หึ....คิดแล้วอยากจะอ้วก" พูดประชดออกมาด้วยความไม่พอใจ
เคล้ง!
เสียงช้อนส้อมถูกปล่อยออกจากมือของชายหนุ่มอย่างแรง จนเกิดเสียงดังลั่น ไม่กลัวว่าจานกระเบื้องชั้นดีที่รองรับอยู่นั้นจะแตกแม้แต่น้อย
"อิ่มแล้ว...นี่ฮานะ ไปเรียกคาซึยะ กับซาเอโกะ แล้วตามฉันไปที่ห้องนั่งเล่นด้วย" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทานอาหารไปทันที ปล่อยให้หญิงแก่ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปด้วยความเหนื่อยใจ ในความเอาแต่ใจของชายหนุ่มที่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ
.............................................
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
ภายในห้องรับแขกที่ถูกประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงมากมาย ที่หากเอาเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นมารวมกันคงจะซื้อบ้านหลังย่อมๆได้อีกซักหลัง....ห้องหรูกำลังถูกปกคลุมด้วยความเงียบ แม้ว่าภายในห้องจะมีคนอยู่ถึง 4 คน คือ จิน คาซึยะ ซาเอโกะ
และ ฮานะ ก็ตาม แต่ดูเหมือนกับห้องนี้ไม่มีบุคคลใดอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
"อะไรนะคะคุณจิน!!!!" เสียงหญิงสาวตะโกนออกมาอย่างลืมตัว ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องรับแขกจนคนรับใช้ที่อยู่ข้างนอกห้องพากันหันไปมองด้วยความอยากรู้
"ก็อย่างที่ฉันบอกยังไงล่ะ ต่อไปนี้เธอห้ามเข้าไปทำความสะอาดห้องฉันอีก ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง" ชายหนุ่มที่นั่งในท่าสบายๆอยู่บนโซฟาตัวหรูพูดเสียงเรียบเฉย
"แล้วถ้าไม่ใช่ดิฉัน แล้วคุณจินจะให้ใครทำแทนล่ะคะ" สาวใช้ถามอย่างสงสัย
"ก็ คาซึยะไงล่ะ....คาซึยะจะเป็นคนที่เข้าไปทำความสะอาดห้องของฉัน ปลุกฉันตอนเช้า เอาอาหารขึ้นไปให้ฉัน แล้วก็ ทำอะไรๆนอกเหนือจากนั้น อะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ เข้าใจหรือยัง" จินพูดอย่างสบายๆ สายตาเหลือบไปมองหน้าของเด็กหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาเขาพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ทำไมล่ะคะ...ทำไมต้องเป็นเด็กนี่ด้วย!!!" ซาเอโกะร้องถามด้วยเสียงคล้ายตวาด อย่างลืมตัว
"นั่นมันเป็นเรื่องของฉัน!!! เธอเป็นอะไรกับฉัน ถึงจะต้องบอก ต้องรายงานให้เธอรู้" จินตวาดกลับด้วยความไม่พอใจที่หญิงสาวพูดราวกับว่าเขากับเธอเป็นอะไรกัน...ทั้งๆที่ทั้งสองคนเป็นเพียงแค่เจ้านายกับคนใช้เท่านั้น
"ตะ...แต่ว่า....."
"หุบปากได้แล้ว!!!! เลิกถามอะไรเซ้าซี้ซะที รำคาญ!!!" ตวาดกร้าวจนคนใช้ทั้ง 3 คนสะดุ้งไปตามๆกัน
"นี่แหละเรื่องที่ฉันจะบอก ขอบใจมากนะฮานะที่เป็นธุระไปตามทั้งสองคนนี้มาให้" หันไปพูดกับหญิงแก่ที่ยืนอยู่ข้างๆคาซึยะ
"ด้วยความเต็มใจค่ะคุณจิน"
"ได้ยินแล้วใช่มั้ยคาซึยะ พรุ่งนี้เช้าเธอขึ้นไปทำความสะอาดห้องของคุณจินด้วยนะ" ฮานะหันไปบอกคาซึยะ ที่ได้แต่พยักหน้ารับคำสั่ง โดยที่ไม่สามารถจะคัดค้านอะไรได้เลย
"เข้าใจแล้วฮะ"
"งั้นก็แค่นี้แหละสิ่งที่ฉันจะพูด" พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าจะก้าวเท้าออกจากห้องไป แต่ก็ชะงักอยู่ตรงหน้าของซาเอโกะ เหมือนเพิ่งคิดอะไรออก
"อ้อ จริงสิซาเอโกะ"
เสียงทุ้มเรียกหญิงสาว พลางยกมือขึ้นวางบนบ่าอย่างเบามือ ซึ่งมันก็ทำให้ความหวังที่หายไปของหญิงสาวถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง....แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะถูกทำลายลงไปในวินาทีต่อมา....ด้วยเสียงกระซิบข้างหูที่แสนแผ่วเบา แต่สำหรับหญิงสาวแล้วมันช่างเป็นคำพูดที่รุนแรงไม่ต่างจากการที่โดนตะโกนกร้าวใส่หน้าเลยซักนิด
"ฉันอยากจะบอกให้เธอจำเอาไว้ว่า อย่าสำคัญตัวเองผิด ไอ้เรื่องที่ฉันพอใจเธอ เรียกเธอมาที่ห้องบ่อยๆน่ะ มันไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิเรียกร้องอะไรจากฉัน จำเอาไว้ว่าเธอน่ะก็เป็นแค่คนใช้ เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง ที่เคยทำให้ฉันสนุกก็เท่านั้น...แต่ตอนนี้ฉันเบื่อแล้วล่ะ....แล้วเธอก็คงรู้ใช่มั้ยว่า ของเล่นที่ถูกเล่นจนเบื่อแล้วน่ะจะเป็นยังไง....หัดเจียมตัวไว้ซะบ้างนะ...." พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้เพียงห้องที่เงียบลงอีกครั้ง
...นี่สินะชะตากรรมของสิ่งที่เรียกว่า ของเล่น พอเล่นจนเบื่อแล้วก็ถูกโยน....ไม่ต่างอะไรกับ ขยะ ที่ไม่มีใครต้องการ.....
....คงไม่ต่างอะไรจากคน ที่มีสถานะไม่ต่างอะไรไปจากของเล่น....ที่เมื่อหมดความหมาย....ก็ต้องถูกเขี่ยทิ้ง....
ทันทีชายหนุ่มผละออกไป น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พลันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่....แต่น้ำตานั้นไม่ได้ไหลออกมาเพราะความเสียใจ....แต่มันไหลออกมาเพราะความเจ็บใจต่างหาก
....ทำไมฉันถึงสู้ไอ้เด็กกะโปโลนั่นไม่ได้....แถมมันยังเป็นผู้ชายอีก....ไม่ยอมเด็ดขาด....จะให้แพ้เด็กนั่นเหรอ....ไม่มีทาง!!!!!
.............................................
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
ช่วงบ่ายที่แสนจะร้อนอบอ้าวแบบนี้ ถ้าเป็นเด็กวัยรุ่นคนอื่นคงจะกำลังเที่ยวเล่นอยู่ที่ทะเล หรือที่ไหนซักแห่ง กับกลุ่มเพื่อคลายความร้อนในร่างกายและเที่ยวเล่นหาความสุข แต่กับเด็กหนุ่มอย่าง คาซึยะ นั้นกลับไม่สามารถมีช่วงเวลาแบบนั้นได้เพราะสถานะของเขาตอนนี้ไม่สามารถจะเลือกได้ว่าจะทำอะไร นอกจาก ทำงานบ้านที่ได้รับมอบหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น...ก็เขาเป็นแค่คนรับใช้ในบ้านหลังนี้เท่านั้นนิ ไม่ได้มีสิทธิมีเสียงอะไรมากพอที่จะขอสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้...ทำได้เพียงแค่ ก้มหน้ารับคำสั่ง
"นี่ คาซึยะ เดี๋ยวไปทำความสะอาดชั้นสามด้วยนะ"
"ได้ฮะ" ...ทำได้เพียงแค่ ก้มหน้ารับคำสั่ง....
"นี่ คาซึยะ เดี๋ยวออกไปช่วยฉันหิ้วของที่เพิ่งไปซื้อเข้ามาด้วยนะ"
"ได้ฮะ" ... ก้มหน้ารับคำสั่ง....
"นี่ คาซึยะ อย่าลืมไปล้างจานด้วยล่ะ"
"ได้ฮะ" ...แล้วก็ ก้มหน้ารับคำสั่ง....
"นี่เธอ! ขัดแจกันยังไงกันเนี่ย ดูซิ ยังไม่สะอาดเลย...เดี๋ยวมาขัดใหม่เลยนะ!!!!" ซาเอโกะที่เดินเข้ามาแผดเสียงใส่ร่างบางที่กำลังทำความสะอาดเฟอร์นิเจอร์ต่างๆอยู่ตรงนั้น
"แต่ผมว่ามันก็สะอาดแล้วนะฮะ" คาซึยะบอกออกไปอย่างสุภาพ แจกันใบนี้เขาเช็ดมันตั้งหลายรอบ มันจะไม่สะอาดได้ยังไง
"อย่ามาเถียงนะ!!! ถ้าไม่สะอาดแล้วฉันจะมาบอกให้เธอเช็ดใหม่ทำไมล่ะ" หญิงสาวตวาดเสียงลั่น ราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านซะเอง
"ตะ...แต่ว่า..."
"นี่!!! อย่าคิดว่าคุณจินเขาสนใจเธอแล้วจะมาเถียงฉันที่ทำงานมาก่อนได้นะ....ฉันบอกให้เช็ดใหม่ ก็คือเช็ดใหม่...ไม่เข้าใจหรือไง......"
"งั้นเธอก็ทำเองสิ" เสียงทุ้มที่ดังมาจากทางลงบันไดด้านหลังทำให้ทั้งสาวใช้และเด็กหนุ่มตกใจ ก่อนจะหันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน
ชายหนุ่มที่เดินลงมาจากบันได ก้าวมาอยู่ตรงหน้าสาวใช้ที่ตอนนี้ได้แต่ยืนก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง จินเพียงแสยะยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะเดินผ่านไปอย่างไม่คิดจะสนใจ
เหมือนตอกย้ำให้หญิงสาวรู้ว่า....ตัวเองนั้น....หมดความสำคัญ ซะแล้ว....
"นี่ คาซึยะ เดี๋ยวฉันจะไปข้างนอก ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ" เดินไปพูดกับเด็กหนุ่มที่กำลังทำความสะอาดอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ซึ่งมันก็ทำให้ซาเอโกะ ได้ยินทุกๆคำพูด
"ตะ....แต่ว่า ผมยังทำงานไม่เสร็จ..." เด็กหนุ่มก้มหน้าตอบ คงเพราะเหตุการณ์บนห้องของชายหนุ่ม เมื่อตอนเช้า ทำให้คาซึยะไม่ค่อยกล้ามองหน้าจินซักเท่าไหร่
"ไม่เห็นเป็นไร คนงานที่บ้านก็ออกเยอะ ขาดนายคนเดียวคงไม่ถึงกับทำอะไรไม่ได้หรอก" จินพยายามพูดหว่านล้อมเต็มที่
"ตะ...แต่ว่า...."
"ไม่ต้องแต่แล้ว ไปแต่งตัวมาใหม่ แล้วไปเจอฉันที่หน้าบ้าน" ชายหนุ่มตัดบทพลางเดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งคาซึยะไว้ตามลำพังกับสาวใช้ที่ยืนมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเคียดแค้นอย่างไม่วางตา เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดี เด็กหนุ่มจึงรีบเดินหนีออกมาทันที เพราะไม่อยากจะทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่
"คาเมนาชิ คาซึยะ ฉันไม่ปล่อยให้นายได้เสวยสุขง่ายๆแน่นอน" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยความเกลียดชัง
.............................................
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
หลังจากที่กลับเข้าไปแต่งตัว ไม่นานนักคาซึยะก็ออกมาจากห้องในชุดเสื้อยืดสีขาว สกรีนลายมิกกี้เมาส์พอดีตัว กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีอ่อน ที่เจ้าตัวชอบใส่ แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้ ความรู้สึกมั่นใจมันไม่ค่อยจะมีซักเท่าไหร่
"คุณจินจะว่ามั้ยน้า แต่งตัวบ้านๆแบบนี้...แต่ว่ามันไม่มีชุดที่ดีกว่านี้แล้วนี่นะ....มั่นใจหน่อยคาซึจัง รีบไปดีกว่า ป่านนี้คุณจินโมโหแล้วแน่เลย" บ่นกับตัวเองด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนจะพูดปลอบใจตัวเองแล้วรีบเดินไปที่เทอร์เรสหน้าบ้าน
ดูเหมือนว่าคาซึยะจะแต่งตัวนานไปจริงๆ เพราะเมื่อเด็กหนุ่มเดินไปถึงหน้าบ้านก็เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งพิงกระโปรงรถอยู่ด้วยสีหน้าที่ดูก็รู้ว่าหงุดหงิดมากเพียงใด
"ขอโทษนะฮะคุณจิน คือ ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณรอนานเลยนะฮะ" ขาเรียวรีบก้าวเข้าไปหาก่อนจะรีบโค้งศีรษะลงจนคางชิดกับอก แล้วกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
ฝ่ายร่างสูงที่ในตอนแรกนั้นรู้สึกหงุดหงิดมากที่ เด็กหนุ่มทำให้เขาต้องรอนานขนาดนี้ กลับไม่รู้สึกโกรธเลยซักนิด ทั้งๆที่ปกติแล้วจินเป็นคนที่ไม่ชอบรออะไรนานๆ แต่คราวนี้เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน กลับรู้สึกว่าการกระทำของร่างบางตรงหน้านี้หน้าขำซะมากกว่า ยังไม่ทันได้ว่าอะไร แต่เจ้าตัวกลับตาลีตาลานมาขอโทษเขาซะอย่างนั้น
....หึ....แกล้งซักหน่อยดีกว่ามั้ง....
รวดเร็วอย่างใจคิด ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาร่างเล็กที่ยังคงยืนก้มหน้าอยู่ จับไหล่บางไว้มั่นก่อนจะออกแรงผลักให้หลังบางเอนลงบนกระโปรงรถ.....ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนร่างบางทำอะไรไม่ถูก...แม้จะออกแรงดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่สามารถสู้แรงของอีกคนได้
"คะ...คุณจิน...จะ ทำอะไรฮะ"
"ก็ลงโทษที่ปล่อยให้ฉันรอนานไงล่ะ" พูดพลางก้มหน้าลงมาใกล้ๆใบหน้าหวานจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน
ตาเรียวปิดลงสนิท เพราะความกลัวที่แล่นขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ทำได้เพียงเบือนหน้าหลบริมฝีปากอิ่มที่ทำท่าจะช่วงชิงริมฝีปากบางของเด็กหนุ่มอยู่ตลอดเวลา
"หึๆๆ...กลัวอะไรขนาดนั้น ฉันไม่โรคจิตขนาดทำอะไรนายหน้าบ้านแบบนี้หรอก" ชายหนุ่มพูดกลั่วเสียงหัวเราะ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มมีสีหน้าหวาดกลัวขนาดนั้น ซึ่งมันยิ่งทำให้จินรู้สึกสนุกกับการล้อเล่นกับร่างกายและอารมณ์ของเด็กหนุ่มตรงหน้า
"เอ้า! จะอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย ฉันจะไปแล้วนะ" ผละตัวออกจากร่างบางแล้วเดินไปเปิดประตูรถด้านคนขับก่อนจะหันกลับมาถามเด็กหนุ่มที่ยังคงตกใจจนตัวแข็งทื่อ ด้วยเสียงล้อเลียน
"อ่ะ....เอ่อ....ฮะๆ ขอโทษฮะ" พูดจบก็รีบวิ่งไปเปิดปะตูทางด้านข้างคนขับแล้วขึ้นไปนั่งทันที ไม่นานรถเฟอร์รารี่สีแดงเพลิง ก็เคลื่อนที่ออกจากเทอร์เรสด้วยความเร็วสูง
ภายในรถคันหรูถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ เพราะเด็กหนุ่มก็เอาแต่นั่งตัวเกร็งมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ซึ่งมันก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัด เพราะมันผิดกับนิสัยช่างพูดของตัวเองซะเหลือเกิน ส่วนจินเองก็เอาแต่มองไปที่เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเป็นระยะๆ ตอนที่อยู่หน้าบ้านเขาสนใจแต่จะแกล้งร่างบางนี้ จนไม่ได้สังเกตการแต่งกายของเด็กหนุ่มเลย จนกระทั่งขึ้นมาบนรถ ซึ่งมันยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกถูกใจของเล่นชิ้นใหม่นี้ไม่น้อย
....ตอนนี้คงยังทำอะไรมากไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียแผนเปล่าๆ.... ชายหนุ่มคิดพลางลอบมองไปที่เด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งมองออกไปด้านนอกหน้าต่างรถ ด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมา
.....................................
.......................
..............
.....
...
.
"สวัสดีค่ะ คุณอาคานิชิ" พนักงานต้อนรับประจำร้านขายเสื้อผ้าราคาแพงกล่าวทักทาย เมื่อชายหนุ่มเจ้าของชื่อย่างก้าวเข้าไปในร้าน
"นี่ ช่วยจัดการหาชุดที่เหมาะกับนายคนนี้ให้ที" เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อ่ะ...คุณจิน...." เด็กหนุ่มทำได้เพียงร้องเรียกชายหนุ่มไว้ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะชายหนุ่มได้เดินออกจากร้านไปแล้ว
"คุณคะ เชิญทางนี้ค่ะ" พนักงานสาวพูดพลางเดินนำร่างบางไปยังห้องลองเสื้อผ้าด้านหลังร้าน ซึ่งเด็กหนุ่มก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้นอกจากจำใจเดินตามหญิงสาวไป
เมื่อมาถึงหน้าห้องลองชุด เด็กหนุ่มก็ถึงกับตกใจจนตารีเล็กเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เมื่ออยู่ๆพนักงานสาว 2 คนเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับชุดมากมายที่แขวนอยู่บนราวแขวนเสื้อผ้า จนคาซึยะอดคิดไม่ได้ว่าชุดทั้งหมดนี้คงมากพอสำหรับคนในหมู่บ้านเขาที่ฮอกไกโดแน่ๆ
"ชะ...ชุดพวกนี้...." เด็กหนุ่มถามขึ้นอย่างไม่ค่อยสะดวกนัก เพราะความตะลึงในจำนวนที่มากมายเหลือเกินของเสื้อผ้าบนราวแขวน
"ใช่แล้วค่ะ คุณอาคานิชิ สั่งให้พวกดิฉันเลือกมาให้คุณลองค่ะ" พนักงานสาวพูดด้วยสีหน้าเป็นมิตร
"แต่....แต่มันมาก....."
"เชิญลองในห้องทางด้านนี้เลยค่ะ" พนักงานสาวอีกคนพูดขัดขึ้นก่อนจะเดินนำคาซึยะไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ไม่ไกล โดยมีอีกคนเข็นราวแขวนเสื้อผ้าตามไป ซึ่งมันก็ทำให้คาซึยะต้องเดินตามเธอทั้งสองไปด้วยความจำยอม
"ลองให้สนุกนะคะ" พนักงานสาวพูดพลางยิ้มหวานให้ร่างบางก่อนที่เธอจะปิดประตูห้องลองเสื้อผ้าให้เขาอย่างเบามือ....ตอนนี้ภายในห้องลองเสื้อผ้าที่ใหญ่พอสมควรมีเพียงร่างบางกับกองทัพเสื้อผ้ามากมายบนราวแขวนเท่านั้น
"เอาแล้วไง ทำไงดีล่ะทีนี้เรา...เฮ่ออออ" พูดออกมาคนเดียว พลางคิดถึงคำพูดของพนักงานสาวเมื่อครู่ +ลองให้สนุกนะคะ+
"สนุกอะไรกันล่ะ...ฮือๆๆๆ คุณแม่คะ คาซึจังจะโดนกองเสื้อผ้าทับตายมั้ยเนี่ย" เมือ่หมดหนทางก็ได้แต่พูดกับคุณแม่ที่อยู่บนสวรรค์ เหมือนจะขอให้ท่านลงมาช่วยลูกเต่าคนนี้ที่กำลังหมดหนทาง...บ่นไปเรื่อยพลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเล็กที่วางอยู่ภายในห้อง
"เอาล่ะ! ลองก็ลอง ไหนๆเขาก็อุตส่าห์เอามาให้แล้ว" หลังจากนั่งคิดอยู่นานก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาหาเสื้อผ้าที่เหมาะกับตัวเอง
"อ๊ะ! ได้แล้ว" พูดออกมาพลางหยิบชุดเสื้อแขนกุดคอวีสีขาวพอดีตัว กับเสื้อกั๊กตัวยาวสีเขียวขี้ม้า แล้วก็กางเกงยีนส์ขาดเข่าสีเข้มออกมาจากราวแขวน
เมื่อเลือกชุดได้แล้ว ก็จัดการถอดเสื้อผ้าตัวเก่าออกเพื่อสะดวกต่อการลอง...ร่างบางที่ตอนนี้เหลือเพียงบ๊อกเซอร์สีขาวสะอาดปกปิดร่างกายไว้กำลังง่วนกับการจัดแจงเรื่องเสื้อผ้าจนไม่ได้สนใจเสียงประตูที่เปิดออกเบาๆ บอกให้รู้ว่ามีคนเข้ามาภายในห้องส่วนตัวแห่งนี้เสื้อแล้ว
...แกร๊ก...
เสียงล็อคประตูที่ดังเกินความจำเป็นทำให้ร่างบางรู้สึกตัว เงยหน้าไปมองให้กระจกที่ส่องให้มองเห็นไปทางประตูห้องก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้ภายในห้องไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวเสียแล้ว...มือเล็กรีบคว้าเสื้อผ้าที่ใกล้เมื่อที่สุดมาปกปิดร่างกายของตัวเองไว้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต
"คะ...คุณจิน..." ละล่ำละลักคำพูดออกมาด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองหน้าของคนที่กำลังยืนพิงประตู มองมาทางเขาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด
"คุณจิน...ออกไป...ก่อนเถอะฮะ...ผะ...ผมกำลัง....เปลี่ยนเสื้อผ้า" พูดไปพลางก้มหน้าซ้อนความอาย เมื่อรู้สึกว่าร่างสูงกำลังจ้องร่างกายของเขาตาไม่กระพริบ
"ก็รู้ว่ากำลังเปลี่ยนชุดน่ะสิ ถึงได้เข้ามา" พูดคำพูดที่ร่างบางคิดว่ามันน่าอายที่สุดออกมาอย่างหน้าตาเฉย พลางก้าวเข้ามาหาร่างบางที่ทำได้เพียงแค่เดินถอยหนี แต่ก็ต้องหยุดเมื่อหลังบางชนเข้ากับกระจกที่ติดไว้กับผนังห้องเสียแล้ว
"คุณ....คุณจิน...จะทำอะไรฮะ" พูดตะกุกตะกักเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้จนทั้งสองร่างแนบชิดกันโดยมีเพียงเสื้อผ้าที่ร่างบางถือไว้ปกปิดร่างกายของตัวเองกั้นไว้เท่านั้น
"นายนี่....ขาวจังนะ" กระซิบเสียงทุ้มเข้าที่ข้างหูบาง จนคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกว่า ขาทั้งสองกำลังจะไม่มีแรงยืนเสียแล้ว
"คะ...คือ....ผม...." พยายามจะหาทางพูดอะไรซักอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์ที่แสนลำบากใจนี้ แต่มันคงจะยากเสียแล้วในความรู้สึกของเขา
"นี่....ฉันซื้อน้ำหอมมาใหม่....อยากให้นายลอง" พูดกระซิบแผ่วเบาอีกครั้งก่อนจะหยิบขวดน้ำหอมออกมาจากถุงกระดาษที่ร่างบางเพิ่งจะสังเกตเห็น...เปิดฝาขวดแก้วหรูออกก่อนจะฉีดน้ำสีใสๆแต่กลิ่นนั้นกลับหอมรัญจวนลงบนต้นคอขาวของเด็กหนุ่ม
"อ๊ะ!" อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกถึงความเย็นจากหยาดน้ำนั้นสัมผัสถูกผิวกาย
"อ๊ะ!" และร้องออกมาอีกครั้งเมื่อสันจมูกของอีกฝ่ายสัมผัสลงบนคอระหงนั้นเบาๆ
"หอมจริงๆด้วยสิ" ครางออกมาทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากต้นคอขาว
"คะ...คุณ...คุณจิน...พอเถอะฮะ...อ๊ะ..." แม้ว่าปากจะร้องห้ามแต่ร่างกายมันกลับไม่มีแรงเลย...ไม่มีแรงแม้จะผลักคนตรงหน้าออกไป
ใบหน้าคมของชายหนุ่มยังคงซุกไซร้ไปบนคอระหงนั้นอย่างหลงใหล...ไม่ใช่เพราะหลงใหลในความหอมของกลิ่นน้ำหอมที่ประพรมลงไป แต่หลงใหลในตัวร่างบางตรงหน้านี้ต่างหาก...แต่ก่อนที่อะไรๆจะเลยเถิดไป ใบหน้าคมนั้นก็เงยขึ้นมาสบตาคนตัวเล็กที่ตอนนี้ช่างเย้ายวนเหลือเกินในความคิดเขา....ใบหน้าแดงปลั่งเพราะความเขินอาย หน่วยตาเล็กคลอด้วยหยาดน้ำตา ปากบางที่เม้มเอาไว้เพื่อกันไม่ให้เสียงที่หน้าอายเล็ดลอดออกมา....ของเล่นชิ้นนี้ของเขานั้น ช่างน่าหลงใหลจนเข้าอยากจะใช้กำลังครอบครองซะตอนนี้ แต่เพราะอยากจะสนุกกับของเล่นนี้นานๆ จึงต้องละความคิดที่จะครอบครองนั้นทิ้งไป...
"ฉันจะออกไปรอข้างนอก ถ้าเสร็จแล้วก็ออกไปให้ฉันดูด้วยแล้วกัน...ว่าคนสวยของฉันจะสวยขนาดไหน" ยิ้มเจ้าเล่ออกมาก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่ซอกคอขาวอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องไป
....ฟุบ!....
เมื่อประตูห้องปิดลง ขาเรียวที่ไม่มีแรงอยู่แล้วก็พาให้ร่างเล็กนั้นทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที...มือบางยกขึ้นไปจับที่ต้นคอลูบมันเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปจับที่อกข้างซ้ายที่กำลังเต้นแรงเสียจนเหมือนจะหลุดออกมา...ตอนแรกเข้าว่าจะตัดใจจากชายหนุ่มที่เพิ่งออกจากห้องไป...แต่การกระทำของชายหนุ่มเมื่อครู่กำลังทำให้เขาเริ่มหวั่นไหว และเริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองซะแล้ว
....จิน.....คิดยังไงกับคาซึจังกันแน่นะ....
2B CON.
My Love....My TOY
edit @ 12 Aug 2008 00:52:35 by Shou_ra